Εκτύπωση

ΟΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΔΙΔΑΞΑΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΙΤΕΣ

Η πρώτη γενιά των Ελλήνων μεταναστών ασχολήθηκε με τα εστιατόρια, τα καφενεία και τις καντίνες φαγητού, αφ’ ενός μεν διότι ήταν ένας χώρος που μπορούσαν να βρουν εύκολα δουλειά, αφ’ ετέρου δε διότι δεν απαιτούνταν ιδιαίτερα προσόντα.

Διαφορετικά από άλλες εθνικές ομάδες δεν αρκέστηκαν με ένα μεροκάματο στη λάντζα, αλλά έμαθαν την γλώσσα και τα μυστικά της κουζίνας και με την πάροδο του χρόνου έγιναν μάγειροι, αρχιμάγειροι, ζαχαροπλάστες, σερβιτόροι και ιδιοκτήτες εστιατορίων.

Η ενασχόλησή τους στον χώρο της εστίασης τους έδωσε τη δυνατότητα να προσφέρουν στους πελάτες τους τη σπανακόπιτα, την τυρόπιτα, τον μπακλαβά, το κανταϊφι, το παστίτσιο, τον μουσακά, το τζατζίκι, το ελαιόψωμο και άλλα ελληνικά εδέσματα.

Στην Αστόρια, στο Μπρούκλιν και σε άλλες περιοχές όπου κατοικούσε σημαντικός αριθμός Ελλήνων άνοιγαν το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά εστιατόρια, τα αρτοποιεία, τα ζαχαροπλαστεία, τα ποτοπωλεία και τα κέντρα εισαγωγής και παραγωγής ελληνικών και κυπριακών προϊόντων και δημιουργήθηκαν τα «Greektowns».

Από αριστερά, οι: Σάββας Σαββίου, Ανδρονίκη Παπαγιάννη. Δήμητρα Τσόκα, Γεώργιος Λώλης. Φωτογραφία: Αρχείο «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Ενάμιση αιώνα μετά τη μαζική άφιξη των Ελλήνων μεταναστών τα ελληνικά αρτοσκευάσματα, οι πίτες, τα γλυκά και τα τυροκομικά τα συναντάς σε αλυσίδες σουπερμάρκετ, σε εστιατόρια και κέντρα εστίασης.

Πρόκειται για έναν πραγματικό άθλο, διότι ακόμη και την περίοδο που η γενέτειρα ευημερούσε δεν πίστεψαν και δεν επένδυσαν για την προώθηση των ελληνικών προϊόντων και της ελληνικής γαστρονομίας στην αγορά των ΗΠΑ και του Καναδά.

Αυτός ο άθλος είναι προϊόν των προσπαθειών έξι περίπου γενεών Ελλήνων και Ελληνοαμερικανών που εργάζονται στο χώρο της εστίασης και στην επισιτιστική βιομηχανία.

Πρόκειται επίσης και για ένα επίτευγμα των απλών Ελλήνων και ομογενών που επέμεναν ελληνικά στις οικογένειές τους και δίδαξαν στα παιδιά και εγγόνια τα μυστικά του φύλλου, της πίτας και των άλλων προϊόντων καθώς επίσης και στους Αμερικανούς συμπολίτες.

Το «Περιοδικό» επικοινώνησε με ομογενείς που ασχολήθηκαν με την προώθηση της πίτας στους συλλόγους και τη διδασκαλία στα παιδιά και εγγόνια και με ομογενείς που παράγουν ελληνικές πίτες και κατέγραψε τις σκέψεις και τις διαφορές που υπάρχουν στον τρόπο με τον οποίο παρασκευάζονται οι πίτες και τα αρτοσκευάσματα.

Από αριστερά διακρίνονται οι Αργυρούλα Κομπίτση, π. Κωσνταντίνος Κομπίτσης, Γιώργος Μενεγάτος και π. Ευαγόρας Κωνσταντινίδης. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Ο Γιώργος Μενεγάτος, πρόεδρος του αρτοποιείου «Νew Yorker Bagels» με έδρα το Λονγκ Αϊλαντ Σίτι, επεσήμανε ότι «η Κεφαλονιά, από την οποία κατάγεται, έχει τις δικές της παραδόσεις» και ότι η πρώτη γενιά των μεταναστών τις έφερε μαζί της και προσπαθεί να τις διδάξει στα παιδιά και στα εγγόνια.

Ερωτηθείς για τις κεφαλονίτικες πίτες, είπε ότι «την τιμητική έχει η κρεατόπιτα».

Η κρεατόπιτα στην Κεφαλονιά, ανέφερε, γίνεται με φύλλο και τράγιο κρέας (κυρίως μπούτι), ή μπορεί να γίνει με τράγιο και χοιρινό, ή μόνο με χοιρινό.

«Το νησί μας φημίζεται για τις σπανακόπιτες, για τις τυρόπιτες και τον μουσακά με κολοκύθι. Εμείς δε χρησιμοποιούμε μελιτζάνα, αλλά κολοκύθι το οποίο το ψήνουμε», είπε, υπενθυμίζοντας ότι τις πίτες στην Κεφαλονιά τις συνοδεύουν με ρομπόλα και άλλα κρασιά που παράγουν οι κάτοικοι του νησιού.
Καταλυτικό ρόλο στη μεταλαμπάδευση των παραδόσεων έχουν παίξει οι σύλλογοι και η Φιλόπτωχος Αδελφότητα του Αγίου Γερασίμου στο Μανχάταν.

Τα μπέιγκελ τα οποία παράγει το ομογενειακό αρτοποιείο New York Bagel στο Λονγκ Αϊλαντ Σίτι. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

«Οι πίτες που προετοιμάζουν οι κυρίες της Φιλοπτώχου δεν γίνονται με έτοιμο φύλλο κρούστας, αλλά με φύλλο, το οποίο ανοίγουν με αγάπη και μεράκι οι γυναίκες, διότι γίνονται πολύ πιο νόστιμες», συμπλήρωσε, υπενθυμίζοντας ότι οι ομογενείς εστιάτορες κατάφεραν να μάθουν και τους Αμερικανούς τι εστί σπανακόπιτα και τυρόπιτα.

Η κ. Τούλα Καλαπούτη, πρόεδρος των Κυριών Καστοριάς εξήγησε ότι η καθ’ εαυτού καστοριανή πίτα φτιάχνεται με λάχανο τουρσί: «Τα παλιά τα χρόνια έβαζαν τα λάχανα να γίνουν τουρσί για ντολμάδες και για τις πίτες τους. Τώρα αγοράζουμε έτοιμη την αρμιά. Οι πίτες μπορεί να γίνουν με σπανάκι, με κρεμμυδάκια και με πράσο.

Στραγγίζουμε όλο το υγρό από την αρμιά και μετά το βάζουμε στην κατσαρόλα, προσθέτοντας ¼ της κούπας βούτυρο με νερό και βράζει. Οταν κρυώσει χτυπάμε έξι αυγά και 8 ουγγιές cream chease να μειώσει την οξύτητα. Στη συνέχεια, παράγουν τη ζύμη για τη σφολιάτα με μια κουταλιά αλάτι, 1,25 κούπες χλιαρό νερό, 4 κουτάλια λάδι στη ζύμη, 4,5 κούπες αλεύρι, τρία μπαστούνια βούτυρο, τα ανακατεύουμε, να γίνει λείο και μαλακό το ζυμάρι.

Το αφήνουμε να ξεκουραστεί 10 με 15 λεπτά, το κάθε ένα από αυτά το ανοίγουμε 12 φύλλα, τα τοποθετούμε στο ψυγείο να παγώσουν. Βγάζουμε και ξανανοίγουμε το φύλλο το κάτω να είναι μεγαλύτερο, αλείφουμε το φύλλο με βούτυρο και ρίχνουμε τη γέμιση και συνεχίζουμε με το δεύτερο φύλλο. το αλείφουμε με βούτυρο και στη συνέχεια το ψήνουμε».

Ο π. Κωνσταντίνος Κομπίτσης ενώ προσφέρει το αντίδωρο. Φωτογραφία «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη

Η Κωνσταντίνα Μουλινού, πρόεδρος της Αδελφότητας του Αγίου Γερασίμου στο Μανχάταν, επεσήμανε ότι «φτιάχνουν με μεράκι και αγάπη κρεατόπιτες, μπακαλαόπιτες, χορτόπιτες, σπανακόπιτες, τυρόπιτες με παραδοσιακές συνταγές.

«Την μπακαλαόπιτα την κάνουμε με μπακαλάο τον οποίο τον εξαρμυρίζουν και προσθέτουν ρύζι, κρεμμύδι, σκόρδο, φρέσκια ντομάτα, μαϊντανό, άνηθο, λάδι. Για την κρεατόπιτα χρησιμοποιούμε κρέας, το κόβουμε ψιλό. Αλλοι προτιμούν μοσχάρι, ή αρνίσιο, ή κατσικίσιο και προσθέτουν ρύζι, τριμμένη πατάτα, κεφαλοτύρι, λίγο βασιλικό, πιπέρι, κανέλα, γαρύφαλλο και το ψήνουμε σε 350 βαθμούς».

Οσον αφορά τη ζύμη, είπε ότι δεν χρησιμοποιούν λευκό ξύδι, αλλά λευκό κρασάκι και γίνεται πιο τραγανό. Εχει μικρά μυστικά που δίνουν διαφορετική υφή.

«Η πίτα θέλει χρόνο, αγάπη και μεράκι», συμπλήρωσε η κ. Μουλινού.

Φωτογραφία αρχείου: Ευρωκίνηση.

Η Βιργινία Ζαχαροπούλου, σύζυγος του πρώην προέδρου του Συλλόγου Ευρυτάνων «Παναγία η Προυσσιώτισσα» είπε ότι φτιάχνουν τυρόπιτες και κουρσοτύρι (απομεινάρια του λυομένου βούτυρου), σπανακόπιτες με σπανάκι και άλλα χόρτα, πρασόπιτες και κρεατόπιτες.

Τα Χριστούγεννα που σφάζαμε τα γουρούνια φτιάχναμε κρεατόπιτες με το ρύζι και κρέας χοιρινό. Παράλληλα φτιάχνουμε μπακλαβά, κουραμπιέδες και άλλα γλυκά.

Ερωτηθείσα εάν τα παιδιά τους ασχολούνται με τις πίτες, είπε ότι «δεν ξέρουν τα παιδιά από αυτά και δεν έχουν τον χρόνο. Οσοι δεν έχουν την μάνα είτε την γιαγιά πηγαίνουν και αγοράζουν τις έτοιμες πίτες στα ελληνικά καταστήματα. Οι πίτες δεν είναι εύκολες, θέλουν πολλή δουλειά, μισή μέρα και μεράκι».

Καθήμενοι από αριστερά, οι: Παύλος Νικολός, Σοφία Νικολού, Βάσω Μάνου, Αναστασία Δράλιου, Δημήτρης Δράλιος, Κώστας Τσόλκας, Δήμητρης Τσόλκας. Ορθιοι από αριστερά, οι: Ειρήνη Τσόκα, Γεώργιος Λώλης, Εύα Καντλή, Χρήστος Πανταζής, Σοφία Καλακιρίδη. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

Η Ελένη Λώλη, η οποία κατάγεται από τα Ιωάννινα, είπε ότι κάνουν τυρόπιτες, σπανακόπιτες, κοφτόπιτες, κρεατόπιτες.
«Εδώ δεν υπάρχουν άγρια χόρτα και κάνουμε τις χορτόπιτες με σπανάκι, σέσκουλα και πράσα, μαϊντανό και άνηθο. Εμείς διδάσκουμε τα παιδιά. Τα κορίτσια μας έμαθαν και ανοίγουν το δικό τους φύλλο και είναι καλύτερα από τις δασκάλες».

Για τη ζύμη είπε ότι την προετοιμάζουν με 1,5 κούπα νερό, λίγο αλάτι, πιπέρι, ξύδι άσπρο τρεις κουταλιές, 3-4 κουταλιές λάδι και όσο αλεύρι πιει. Το ζυμώνεις και το αφήνεις να ξεκουραστεί και μετά ανοίγει μια χαρά.

Η Ειρήνη Τσούκα, η οποία γεννήθηκε στα Ιωάννινα και κατάγεται από το Λεσκοβίκι της Βορείου Ηπείρου, είπε ότι «εγώ δεν έχω ζήσει στο δικό μου το χωριό, το Λεσκοβίκι, αλλά η μητέρα μου μας έμαθε να κάνουμε την κρεατόπιτα με κρεμμύδι, πιπέρι, δάφνη και κρέας αρνί η βοδινό.

Το ανακατεύεις με το κρεμμύδι και ανάμεσα στα φύλλα βάζεις και το φλουρί της Πρωτοχρονιάς.

Ο παππούς μου είχε τέσσερις χιλιάδες ζωντανά, το Λεσκοβίκι της Βορείου Ηπείρου», συμπλήρωσε.

Η Συμέλα Τρικίδη. Φωτογραφία: Αρχείο Εθνικού Κήρυκα.

Η Συμέλα Τρικίδου, η οποία κατάγεται από τον Πόντο, είπε ότι οι «Πόντιοι κουβαλούσαν στις νέες τους πατρίδες τις παραδόσεις και έκαναν το πιροσκί και τα άλλα εδέσματα ανάλογα με τα προϊόντα που παρήγαγε η νέα τους πατρίδα.

Πολλοί το έκαναν με πατάτα, ενώ οι Πόντιοι που πήγαν Ρωσία το έκαναν με κιμά. Τότε δεν υπήρχε έτοιμο φύλλο και κάθε νοικοκυρά και μάνα άνοιγε το δικό της φύλλο.

Ακόμη και οι σπανακόπιτες δεν είναι όλες ίδιες. Διέφεραν από τα υλικά με τα οποία προετοίμαζαν τη γέμιση». Παράλληλα, επεσήμανε ότι το ποντιορωσικό πιρόχ το έκαναν με μαρμελάδα βερίκοκο, λίγους ξηρούς καρπούς.

Η πρώην πρόεδρος των «Θυγατέρων της Ηπείρου», Θάλεια Στυλιανού, η οποία κατάγεται από τη Δερβιτσάνη της Βορείου Ηπείρου και μεγάλωσε στα Ιωάννινα επεσήμανε ότι όλες οι πίτες που έφτιαχναν η μητέρα και η γιαγιά της ήταν υπέροχες διότι γίνονταν με πρόβειο βούτυρο.

Παράλληλα, έκανε και μια πεταχτή και πλατσαριά (οι οποίες δεν γίνονταν με φύλλο, αλλά με χυλό αλευριού. «Την Πρωτοχρονιά έκανε κρεατόπιτα, πότε με χοιρινό και πότε με κοτόπουλο.

Εχω πολύ καιρό να δοκιμάσω της μάνας μου», τόνισε, υπενθυμίζοντας ότι τις προηγούμενες δεκαετίες οι «Θυγατέρες της Ηπείρου» έφτιαχναν στο σπίτι τις πίτες και στις εκδηλώσεις του συλλόγου έκαναν «παρέλαση με τις πίτες και κερνούσαν τον κόσμο».

Η Λούλα Κουτσούκη, η οποία με άλλες κυρίες προετοιμάζουν τις πίτες για τις εκδηλώσεις του Συλλόγου Ευρυτάνων «Παναγία η Προυσσιώτισσα» το απόγευμα της Τρίτης μόλις είχε βγάλει από τον φούρνο την κολοκυθόπιτα που είχε φτιάξει με κολοκύθια του κήπου της και μας κάλεσε να τη γευτούμε.

Στιγμιότυπο από την Αρτοκλασία του Συλλόγου Ευρυτάνων Αμερικής. Φωτογραφία «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη

Η πρόεδρος του Συλλόγου Ελένη Καλογερά, η οποία μας έστειλε τις φωτογραφίες από την πίτα της κ. Κουτσούκη, σχολίασε ότι «η προετοιμασία της πίτας δεν είναι εύκολη υπόθεση, είναι μια ιεροτελεστία, απαιτεί πολύ χρόνο, αγάπη και μεράκι».

Η κ. Κουτσούκη είπε ότι φτιάχνουν σπανακόπιτες, τυρόπιτες, μακαρονόπιτες, κολοκυθόπιτες και ότι η ποιότητα και η γεύση εξαρτάται από τις συνταγές και κυρίως από την ποιότητα των πρώτων υλών.

Την τυρόπιτα εμείς την κάνουμε με το καλύτερο τυρί που υπάρχει στην αγορά και με το βούτυρο και γίνεται αφράτη, ενώ στη σπανακόπιτα βάζουμε ποικιλία χόρτων, κρεμμυδάκια, άνηθο και μαϊντανό.

Ζαχαροπλαστεία – Αρτοποιεία

Ο Γιώργος Μανάλης, ο οποίος κατάγεται από την Ανδρο, προ 23 ετών άνοιξε το «Αthens Bakery» στο Τίνεκ της Νέας Ιερσέης.

Παράγουν σπανακόπιτα και τυρόπιτα. Το φύλλο το παίρνουν έτοιμο, αλλά τη γέμισή της κάνει η σύζυγός του Κατερίνα Ντίκου η οποία κατάγεται από τα Τρίκαλα.

Επίσης, παράγουν τσουρέκια, βασιλόπιτες, μπακλαβά, κανταϊφι, γαλακτομπούρεκο, κουραμπιέδες, «Φτιάνω επίσης και τους άρτους και έρχονται ακόμη και από τη Νέα Υόρκη», συμπλήρωσε.

Η Δανάη Ζώη, η οποία μαζί με τον σύζυγό της Αλέξανδρο Σολδάτο διατηρούσαν το δικό τους φούρνο στην Αθήνα, εργάζονται στο «Fournos Bakery», στο Νιου Χαμσάιρ και παράγουν «ό,τι έχει σχέση με αρτοποιία, σιροπιαστά γλυκά, κουλούρια, ψωμάκι, πίτες – τυρόπιτα – σπανακόπιτα, γαλακτομπούρεκο, προφανώς η κρέμα και το ρεβανί».

«Το δικό μας γαλακτομπούρεκο είναι καταπληκτικό», συμπλήρωσε.

Τα αχνιστά μπέιγκελ τα οποία παράγει το ομογενειακό αρτοποιείο New York Bagel στο Λονγκ Αϊλαντ Σίτι. Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» – Κώστας Μπέη.

O Πάνος Βογιατζής, ιδιοκτήτης του αρτοποιείου «Brooklyn Bagels» στην Αστόρια ανέφερε ότι παράγουν κυρίως μπέιγκελ σε διάφορες ποικιλίες, ανάλογα με τα άλευρα που χρησιμοποιούν.

Ο Δημήτρης Κουριόγλου, ο οποίος κατάγεται από την Κοζάνη και είναι ιδιοκτήτης του «F & S Pies», μας πληροφόρησε ότι προ δώδεκα ετών άνοιξαν μια βιοτεχνία στην οποία παρήγαγαν σπανακόπιτες και τυρόπιτες για χονδρική πώληση.

Προ δύο ετών μετακόμισαν στο Γουάιτστόουν, όπου υπήρχε μεγαλύτερος χώρος και άρχισαν να ασχολούνται και με λιανική πώληση.

Παράλληλα, παράγουν μπουγάτσες, μπακλαβά και άλλα προϊόντα, τα οποία μπορεί να τα προμηθευτεί κανείς στα καταστήματα και σουπερμάρκετ της τριπολιτειακής περιοχής, στο Κονέκτικατ, στη Βιρτζίνια και στη Βαλτιμόρη.

Οι πίτες της “Mediterranean Pita”.

Ο Γιάννης Μαυριδόπουλος, αντιπρόεδρος και διευθυντής πωλήσεων της «Mediterranean Pita», είπε ότι η παραγωγή ξεκίνησε το 1964 και ότι σήμερα εν έτει 2018 παράγουν έξι διαφορετικές πίτες και σε τρεις διαφορετικές συσκευασίες η κάθε μια και ότι έχουν δύο κέντρα διανομής.

Το ένα είναι στη Νέα Υόρκη και το άλλο στο Σικάγο και η διανομή γίνεται τόσο με τα δικά τους ψυγεία, όσο και μέσω των μεγάλων διανομέων τροφίμων.

Αναφερόμενος στα είδη πίτας, είπε ότι παράγουν την παραδοσιακή, ολικής αλέσεως, πολύσπορη, ολικής αλέσεως χωρίς συντηρητικά και ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα στην αγορά της πίτας.

Ερωτηθείς για τη ζήτηση, είπε ότι τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί διότι πολλαπλασιάστηκαν τα εστιατόρια εμπνευσμένα από τις ψησταριές της γενέτειρας, όπου κυριαρχεί το σουβλάκι και ο γύρος.

πηγή:ekirikas.com

add1

ad2